Ιστορία

Η Σέριφος κατοικείται από τα αρχαία χρόνια και έχει να επιδείξει μια πολυσήμαντη ιστορική διαδρομή.

Ο μύθος συνδέει τη Σέριφο με τον Περσέα, το γιο του Δία και της Δανάης, που έζησε και ανδρώθηκε στο νησί, και ακόμα με τον Οδυσσέα, που στο ταξίδι της επιστροφής του στην Ιθάκη βγήκε στη Σέριφο και έμεινε αιχμάλωτος του κύκλωπα Πολύφημου στην τρομερή σπηλιά του. Οι ντόπιοι ακόμα δείχνουν στον επισκέπτη, έξω από τον όρμο του Κουταλά, τον βράχο που έριξε στον Οδυσσέα ο Πολύφημος όταν, δραπετεύοντας, απέπλευσε από το νησί, καθώς και τα απομεινάρια από τα φοβερά κυκλώπεια τείχη.
Η Σέριφος είναι γνωστή από την αρχαιότητα για τον ορυκτό της πλούτο: μόλυβδο, άργυρο και άλλα σπάνια ορυκτά. Η αρχαιότερη κατοίκηση στο νησί ανάγεται στη 2η χιλιετία π.Χ., οπότε η Σέριφος αποικίστηκε πρώτα από Μινωίτες και στη συνέχεια από Μυκηναίους, που άρχισαν την εκμετάλλευση του υπεδάφους της. Οι πρώτοι κάτοικοι της Σερίφου ήταν θεσσαλοαιολικής καταγωγής. Αργότερα το νησί κατοικήθηκε από Κάρες, Φοίνικες, Κρήτες και Ίωνες. Τότε το νησί σημείωσε μεγάλη ανάπτυξη, η οποία οφειλόταν κυρίως στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων σιδήρου, που έκαναν γνωστό το νησί στον αρχαίο κόσμο.
Κατά τη διάρκεια των Περσικών πολέμων η Σέριφος ήταν στο πλευρό της Αθήνας. Το 363 π.Χ. οι Μακεδόνες κατέκτησαν τη Σέριφο. Το 266 π.Χ. το νησί περνά στη κυριαρχία των Πτολεμαίων της Αιγύπτου. Στα χρόνια που ακολούθησαν η Σέριφος είχε την ίδια τύχη με τα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων. Το 146 π.Χ. οι Ρωμαίοι κυριαρχούν στο νησί και το χρησιμοποιούν ως τόπο εξορίας. Μια νέα περίοδος ακμής ξεκινά για τη Σέριφο το 1204, όταν στο νησί κατέφθασαν οι Φράγκοι. Στα χρόνια της διακυβέρνησής του από τον Ενετό άρχοντα Ερμόλαο Μινόττο, άρχισαν να επαναλειτουργούν – μετά από αιώνες διακοπής - τα μεταλλεία του νησιού. Έτσι, η οικονομία της Σερίφου γνώρισε μεγάλη άνθηση. Το 1537, οι Τούρκοι κατακτούν τη Σέριφο. Η Σέριφος προσαρτήθηκε στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος το 1829, μαζί με τα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων.

Η ιστορία του νησιού δεν σταματάει όμως εδώ. Τον Αύγουστο του 1916 γράφεται μία από τις μελανότερες σελίδες στην ιστορία του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα  όταν 2000 απεργοί των μεταλλωρυχίων που είχαν δημιουργηθεί στο νησί συγκεντρώθηκαν με τις οικογένειες τους διεκδικόντας οκτάωρο, αύξηση αποδοχών και το κυριότερο: υποδομές για την αποφυγή εργατικών ατυχημάτων. Το αποτέλεσμα είταν μοιραίο με τις δυνάμεις καταστολής να στρέφουν τα όπλα εναντίον τους και να υπάρξουν 5 νεκροί. Το λιτό μνημείο στο Μεγάλο Λιβάδι ανεγέρθηκε στη μνήμη τους και στα αγνώστου θύματα που άφησαν την τελευταία πνοή τους στα έγκατα της γής.