Ιστορία



Σύμφωνα με τη μυθολογία, στο νησί κατέφυγε ο βασιλιάς της Λήμνου Θόας. Από την ένωση του Θόα με μια νεράιδα γεννήθηκε ο Σίκινος κι από αυτόν πήρε το όνομα του το νησί.

Η Σίκινος πρωτοκατοικήθηκε από Δωριείς και τον 10ο αιώνα π.Χ. ακολούθησαν οι Ίωνες. Το νησί αποικήθηκε από τους Αθηναίους, τους Μακεδόνες, τους Πτολεμαίους της Αιγύπτου και τους Ρωμαίους. Στα ρωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια χρησίμευε ως τόπος εξορίας.

Από την Βυζαντινή περίοδο διατηρεί αρκετά μοναστήρια και εκκλησίες ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια της Ενετοκρατίας και της Τουρκοκρατίας, ταλαιπωρήθηκε από πειρατικές επιδρομές, με μεγαλύτερη αυτή του 1774, που κυριολεκτικά την αφάνισε.

Στην Φραγκοκρατία προσαρτήθηκε στο δουκάτο της Νάξου. Τον 17ο αιώνα ακολούθησαν οι Ρώσοι. Από το 1537 μέχρι το 1821 βρισκόταν κάτω από τουρκική διοίκηση. Το 1830 ενώθηκε με την υπόλοιπη Ελλάδα. Η Σίκινος ενώθηκε με την υπόλοιπη Ελλάδα το 1829.