GreekEnglish (United Kingdom)Russian (CIS)
AmorgosAnafiAndrosAntiparosYarosDilosDonoussaFolegandrosIosIrakliaKeaKerosKimolosKoufonisiaKythnosMakronisosMilosMykonosNaxosParosSantoriniSerifosSifnosSikinosSpecial IslandsSchoinoussaSyrosThirasiaTinos

Βρίσκεστε εδώ: Για τους επισκέπτες / Τα νησιά / Σαντορίνη / Ιστορία

Ιστορία

Η Σαντορίνη δημιουργήθηκε στη μέση του πελάγους από μια τρομακτική έκρηξη του ηφαιστείου πριν από 80.000 χρόνια. Στην εποχή του Χαλκού (1900-1600 π.Χ.) ονομαζόταν -λόγω του σχήματός της- Στρογγύλη και παρουσίαζε έναν εντυπωσιακό πολιτισμό. Ο οικισμός του Ακρωτηρίου, ο οποίος ακμάζει κατά το α΄ μισό της 2ης χιλιετίας π.Χ., αποτελεί την κυριότερη και πιο πλούσια πηγή πληροφοριών για τον πολιτισμό της προϊστορικής Θήρας. Η θέση κατοικείται από την Ύστερη Νεολιθική (5η χιλιετία π.Χ.) και την Πρώιμη εποχή του Χαλκού (3η χιλιετία π.Χ.). Κατά τη Μεσοκυκλαδική περίοδο, αναπτύσσοντας στενές σχέσεις με τη μινωική Κρήτη και την ηπειρωτική Ελλάδα, ο οικισμός μετατρέπεται σε πολιτιστικό, οικονομικό, εμπορικό και καλλιτεχνικό κέντρο του Αιγαίου που φτάνει στο απόγειό του κατά την Υστεροκυκλαδική Ι περίοδο. Η τρομακτική έκρηξη του ηφαιστείου (περίπου 1650 π.Χ.) κατέστρεψε ολοσχερώς τον οικισμό, διατηρώντας κάτω από το παχύ στρώμα τέφρας τα κατάλοιπα του σημαντικού αυτού πολιτιστικού κέντρου. Μετά την έκρηξη το νησί ερημώθηκε. Γύρω στο 1300 π.Χ. έφτασαν στο νησί Φοίνικες, που εντυπωσιασμένοι από την ομορφιά του το ονόμασαν Καλλίστη, και περίπου το 1100 π.Χ. ήρθαν οι Λακεδαιμόνιοι με αρχηγό τον Θήρα, που κληροδότησε το όνομά του στο νησί.

Στα ιστορικά χρόνια αναπτύχθηκε η πόλη της αρχαίας Θήρας με συνεχή κατοίκηση από τα Γεωμετρικά ως και τα Ύστερα Ρωμαϊκά χρόνια (9ος - 3ος αι. π.Χ.). Η Θήρα τον 6ο αι. π.Χ. κόβει δικό της νόμισμα και συνδέει την τύχη της με την πορεία της μητρόπολής της, της Σπάρτης, κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Στα Ελληνιστικά χρόνια το νησί αναπτύσσεται και χρησιμοποιείται ως ναυτική και στρατιωτική βάση των Πτολεμαίων, ενώ κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο δεν παρουσιάζει ιδιαίτερη δραστηριότητα.

Μετά τον 9ο αι. μ.Χ. η Θήρα εντάσσεται στο θέμα του Αιγαίου. Ο Αλέξιος Α΄ ο Κομνηνός (1081-1118) ίδρυσε το ναό της Παναγίας Επισκοπής στη Γωνιά, στο κέντρο του νησιού. Μετά την 'Aλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους (1204), η Θήρα γίνεται έδρα της μίας από τις τέσσερις λατινικές επισκοπές του δουκάτου του Αιγαίου και παραχωρείται μαζί με τη Θηρασία στο βαρόνο Ιάκωβο Βαρότση ως το 1335, οπότε τίθεται κάτω από την ηγεμονία του Νικόλαου Σανούδου, δούκα της Νάξου, της πρωτεύουσας του λατινικού κρατιδίου. Οι Λατίνοι έδωσαν στο νησί το όνομα Σαντορίνη από την εκκλησία της Αγίας Ειρήνης (Santa Irene), την οποία πρωτοαντίκρυσαν όταν το προσέγγιζαν. Τα επόμενα χρόνια και ως το 1487 το νησί αλλάζει κυρίους ανάμεσα στις φραγκικές οικογένειες των Σανούδων, των Κρίσπι και των Πιζάνι. Το 1487 προσαρτάται μαζί με το δουκάτο του Αιγαίου στη Βενετία. Το 1537 η Σαντορίνη λεηλατήθηκε από το Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, και το 1566 πέρασε οριστικά στα χέρια των Οθωμανών.

Το 1941 η Σαντορίνη αρχικά εντάχθηκε στην ιταλική διοίκηση, στα πλαίσια της κατοχής των ελληνικών εδαφών από τις Δυνάμεις του 'Aξονα. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας το 1943 το νησί γνώρισε τη γερμανική κατοχή ως την απελευθέρωσή του.

Σημαντικό γεγονός της νεότερης ιστορίας είναι η έκρηξη του ηφαιστείου το 1956, η οποία οδήγησε στην εγκατάλειψη του νησιού από μεγάλο μέρος του πληθυσμού.