GreekEnglish (United Kingdom)Russian (CIS)
AmorgosAnafiAndrosAntiparosYarosDilosDonoussaFolegandrosIosIrakliaKeaKerosKimolosKoufonisiaKythnosMakronisosMilosMykonosNaxosParosSantoriniSerifosSifnosSikinosSpecial IslandsSchoinoussaSyrosThirasiaTinos
Βρίσκεστε εδώ: Για τους επαγγελματίες / Τα νησιά / Τήνος / Ιστορία

Ιστορία



Σύμφωνα με την αρχαία μυθολογία, το νησί ήταν η κατοικία του θεού των ανέμων Αιόλου και αυτή ήταν η εξήγηση των αρχαίων για τους δυνατούς ανέμους που επικρατούσαν στην περιοχή.

Το όνομα της Τήνου είναι πιθανώς προελληνικό και ίσως συσχετίσθηκε με το φοινικικό ΤΑΝΝΟΤΗ ή ΤΑΝΝΟΘ που σημαίνει όφις.

Στο νησί έχει δοθεί και η ονομασία Οφιούσα που σχετίζεται με τους όφεις που κατά τον μύθο εξολόθρευσε ο αρχαίος προστάτης του νησιού Ποσειδών.

Ονομάσθηκε επίσης και Υδρούσσα λόγω των πολλών πηγών.

Ο Αριστοφάνης αναφέρει επίσης το όνομα "Σκοροδοφόρος" επειδή παρήγε εκλεκτά σκόρδα.

Τα ίχνη της πρώτης εγκατάστασης στο νησί ανάγονται στη νεολιθική και την πρωτοκυκλαδική εποχή.

Τα αρχαιότερα στοιχεία που βρέθηκαν σχετίζονται με την μυκηναϊκή εποχή, ενώ τα πρώτα Ελληνικά φύλλα ήταν Ιωνικά και ήρθαν στο νησί γύρω στα 1000 π.Χ.

Η αρχαία Τήνος κτίστηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. πάνω στο Ξώμπουργο, σ’ ένα βράχο, σε ύψος 641 μ.

Από τον 8ο ως τον 6ο π.Χ. αιώνα το νησί εξουσιάζονταν από τους Ερετριείς.

Όπως συνέβη με πολλά μέρη του πολύπαθου Ελληνικού χώρου, κυρίως βέβαια της Ιωνίας και των νησιών του Αιγαίου, κατά την διάρκεια των Περσικών πολέμων τον 5ο π.Χ αιώνα πέρασε κάτω από την κυριαρχία των Περσών. Έτσι έστειλαν με τον Περσικό στόλο μια τριήρη με πλοίαρχο τον Παναίτιο Σωσιμένους που αυτομόλησε στους Έλληνες πριν τη ναυμαχία της Σαλαμίνος .

Το νησί απελευθερώθηκε από τους Αθηναίους και έλαβε μέρος εναντίον των Περσών στη μάχη των Πλαταιών.

Μετά τα Μηδικά το νησί πέρασε κάτω από την ηγεμονία των Αθηνών, κατόπιν διαδοχικά κάτω από τους Σπαρτιάτες, τους Μακεδόνες του Φιλίππου και τους διαδόχους του.

Γνώρισε μεγάλη ακμή κατά τον 3ο π.Χ. αιώνα ενώ τον 2ο π.Χ. επεκτάθηκε εκεί η ναυτική δύναμη της Ρόδου και το νησί αποτέλεσε ναυτική βάση.

Με την κατάληψη της Ελλάδος από τους Ρωμαίους η Τήνος αποτέλεσε τμήμα της αυτοκρατορίας και το 88 π.Χ. λεηλατήθηκε από τον Μιθριδάτη βασιλέα του Πόντου.

Τα ερείπια των ναών του Ποσειδώνος και της Αμφιτρίτης που βρέθηκαν στο νησί δείχνουν ότι κατά την αρχαιότητα λατρεύονταν αυτοί οι θεοί στην Τήνο.

Η Τήνος απετέλεσε τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας όπως όλος ο Ελληνικός χώρος και ανήκε στο "Θέμα της Ελλάδος" μέχρι την πρώτη Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους το 1204.

Μετά την Άλωση της Πόλης τότε από τους "Σταυροφόρους", οι δύο μεγάλες δυνάμεις της Δ' "Σταυροφορίας" μοίρασαν τα εδάφη της Αυτοκρατορίας τα οποία κατέλαβαν.

Έτσι η Τήνος πέρασε το 1207 κάτω από την κυριαρχία των Ενετών. Οι πρώτοι ηγεμόνες του νησιού ήταν η Ενετική οικογένεια Γκίζι μέχρι το 1390 οπότε διορίστηκε διοικητής ο Τηνιακός Νικόλαος Βενιέρος.

Με την απελευθέρωση της Πόλης το 1261 οι Βυζαντινοί δεν επανέκτησαν την κυριαρχία και το νησί έμεινε κάτω από τους Ενετούς για περίπου πέντε αιώνες.

Πάνω στο βράχο του Ξώμπουργου κτίστηκε από τους Βενετούς το Κάστρο της Τήνου, το διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο της Βενετοκρατίας στο νησί.

Οι Βενετοί έκτισαν το κάστρο-διοικητικό κέντρο τους στον βράχο στην κορυφή του βουνού. Διότι από στρατιωτική άποψη ήταν σχεδόν απόρθητο. Λίγο πιο κάτω ύψωσαν το εξωτερικό αμυντικό τείχος με δύο τεράστιους πύργους και πύλη. Το κάστρο αρχικά ονομαζόταν Αγία Ελένη από την ομώνυμη καθολική εκκλησία του. Το καθαυτό Ξώμπουργο ή Εξώμπουργο, (Soburgo) ήταν αρχικά κατά την Βενετοκρατία ο οικισμός εκτός της οχυρωμένης πολιτείας του Burgo. Έτσι με τον καιρό όλη η τοποθεσία πήρε το όνομα Ξώμπουργο.

Το κάστρο αντιστάθηκε στους Τούρκους για περίπου δύο αιώνες, ενώ όλες σχεδόν οι υπόλοιπες Κυκλάδες έπεσαν μέχρι το 1538.

Μετά την παράδοση του νησιού στους Τούρκους υπό όρους, οι Βενετοί αποχώρησαν και σύμφωνα με τη συνθήκη το κάστρο και ο γύρω οικισμός κατεδαφίστηκαν.

Έτσι μένουν μόνον λιθοσωροί και υπολείμματα του τείχους.

Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας των Βενετών το νησί απειλήθηκε από εξωτερικούς κινδύνους πολλές φορές. Έτσι το 1538 λεηλατήθηκε από τον πειρατή Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα.

Κυβερνήθηκε μαζί με τις υπόλοιπες Κυκλάδες μέχρι το 1599 από τον Ιωσήφ Νάζη.

Στις 31 Μαρτίου του 1821, υψώθηκε η σημαία της επανάστασης στο Πύργο, με πρωτοπόρο τον Γεώργιο Παλαμάρη. Οι Τήνιοι προσέφεραν στην επανάσταση 5.000 στρατιώτες και μεγάλο στόλο, ενώ Τήνιοι ναυτικοί επάνδρωσαν τα πολεμικά πλοία των Ψαρών, των Σπετσών και της Ύδρας.

Τον Ιανουάριο του 1823 βρέθηκε στο νησί η εικόνα της Παναγίας, γεγονός που θεωρήθηκε θείο σημάδι από τους επαναστατημένους Έλληνες.

Κατά την απελευθέρωση η Τήνος αποτέλεσε τμήμα του Νέου Ελληνικού Κράτους.

Το νησί ήλθε και πάλι στο προσκήνιο τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα στις 15 Αυγούστου του 1940, με τον τορπιλισμό του πολεμικού πλοίου «ΕΛΛΗ», το οποίο ήταν αγκυροβολημένο έξω από το λιμάνι της Τήνου, συμμετέχοντας στην γιορτή της Παναγίας. Το πλοίο βυθίστηκε από τορπίλη ιταλικού υποβρυχίου.

Κατά τη γερμανική κατοχή η Τήνος, λόγω θέσης, λειτούργησε ως το μεγαλύτερο κέντρο δολιοφθορών και πληροφοριών των συμμαχικών επιχειρήσεων στο Αιγαίο.